ES - �Kaikkeuden Kauneus Ja K�sitt�m�tt�myys�
CD - (K-RAA-K)3
*********
Es is het iets gemakkelijker uit te spreken pseudoniem van Sami S�np�kkil�, sterke man achter het Fonal label en lid van het Finse folkimprov gezelschap Kiila. Met 'Kaikkeuden Kauneus Ja K�sitt�m�tt�myys' heeft hij naar eigen zeggen een cd gemaakt voor "de treurwilgen, de gedeprimeerden, de slapelozen, de dwalenden, de vrezenden en de eenzamen"; een plaat over "melancholie, pathos en hoop". Wie niet tot deze categorie�n behoort en/of het Fins niet machtig is, moet echter niet wanhopen. 'Kaikkeuden' is een wondermooie cd geworden die ver voorbij het donkere en het zwarte gaat. S�np�kkil� combineert omgevingsgeluiden als fluitende vogels en klotsend water met kleine snippers echte instrumenten (orgel, piano en mogelijk accordeon en schalmei), zachte elektronica (van laag dreunen over zachtjes glijdend tot minuscuul krakend) en (hoofdzakelijk vrouwelijke) stemmen. Het resultaat is muziek die geur en smaak wordt, die door de vingers glipt en de tijd stilzet. Met andere woorden: Es is pure po�zie.
Nerveuze collages zijn niet aan de orde, Sami S�np�kkil� neemt zijn tijd om alles over en door elkaar te laten schuiven. Ook eenvoudige loops worden de wacht aan gezegd. Als er dan toch enkele opduiken en gestapeld worden, verschillen ze steevast in lengte, waardoor ze niet in een klassiek stramien passen. Door dit goed wikken en wegen en het secuur behandelen van het materiaal kan Es de meer dan 9 minuten durende titeltrack boeiend volmaken. Met niet meer dan een steeds in een andere klankkleur herhaald akkoord en stemmen die soms in verschillende lagen spreken of zingen.
Dit repetitieve aspect is kenmerkend voor meerder nummers, zoals ook 'Huumaava Ikuisuus'. Op een grootse, ruimtelijk doordreunende klank probeert een blaasinstrument (een schalmei?) een melodie te starten, zonder ooit verder dan de eerste noot te komen. De spanning die zo wordt opgebouwd, neemt mythische proporties aan wanneer een scherper klinkende viool wel in staat blijkt om iets melodisch neer te laten dwarrelen. Alleen blijven die melodie�n half in de achtergrond steken, waardoor ze niet meer worden dan rondspokende schimmen, alsof de elfen uit The Lord of the Rings terug in slow motion hun idyllische wereld verlaten op de vlucht voor aanstormend geweld. Intiemer is 'Puutarhaan Laskeutuu H�yhen' met fijn gekraak en vrouwenstemmen die zo zacht zingen dat de geluiden van de klikkende tongen meer klank maken dan de eigenlijke stemmen. Het meest toegankelijke nummer op de cd is zeker 'Sadep�iv�t' dat het po�tische combineert met elkaar sneller opvolgende veranderingen. Het web van watergeluiden, schuivende elektronica, door elkaar lopende vrouwenstemmen, gekraak en klokken is zo mooi dat het een nokvol voetbalstadion stil moet kunnen krijgen. Net als de hele cd is deze track er dus zeker niet alleen voor de treurwilgen, de gedeprimeerden, de slapelozen, de dwalenden, de vrezenden en de eenzamen. (Koen Van Meel) (13/12/2004)
Review on Kwadratuur
Es - Kaikkeuden Kauneus Ja K�sitt�m�tt�myys (FIN,2005)***
CD - Fonal/Kraak
Nice to notice the Fonal label now has its distribution and co-label in Belgium. The first time when I heard this release, I never had such an impression before of music working so well as a perfect atmospheric background carpet. To know how much the music worked on its own, I needed renewed listens on good equipment at home. Stylistically this is a blend between ambient music, with some loops and record samples, some organ drones mixed with chilly background voices or mixed with experimental acoustic music, and with some songs coming through. This was recorded from over two years of concerts (2001-2003) and home recorded ideas, never really exact as vast material, but ever moving onwards, like in a stream of dreams. Guests include members from Kemialliset Yst�v�t and Avarus. Es himself is a member of both Kiila and Kemialliset Ystavat, and runs the Fonal record label. (gvw)
Review Es on Psychedelic Folk
ES - Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys
CD - (K-RAA-K)3
Les faits rapprochent les deux premiers : tous deux finlandais et sign�s sur le label belge (K-RAA-K)3, structure polymorphe qui, outre ses activit�s discographiques, organise des festivals pointus et assure le suivi des artistes. Es est l'alias de Sami S�np�kkil� (le finnois aime les tr�mas), qui sort ici son troisi�me album. De pr�s de deux heures d'enregistrements r�alis�s depuis 2001, de sources et de qualit�s sonores tr�s disparates, le musicien a extrait trois quarts d'heure. Soit dix plages, certaines tr�s br�ves, d'autres fr�lant les dix minutes. L'ensemble donne l'impression d'un brouillard sonore o� se fondent field recordings, clochettes, bruits du quotidien, drones, cordes tendues, piano pris dans l'�cho et pas mal de silence... Les craquements, souffle et autres accidents sont int�gr�s � la mati�re sonore. Un disque souvent tr�s beau mais exigeant une attention soutenue (ou une totale disponibilit� mentale), o� se distinguent quelques morceaux chant�s dans un style tr�s nordique (cf. M�m, Sigur R�s...). (vincent)
Review op PopNews
Het Gentse (K-RAA-K)- label heeft er een handje van weg om aparte bands uit te brengen. Zwaar in subculturen gravend heeft het deze maal Es opgedolven. Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys is een intrigerende soundscape annex doortocht doorheen de menselijke ziel geworden.
Es, het eenmansproject van de Fin Sami die ook bij Kiila en Velvoline het mooie weer maakt, heeft met Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys zijn derde album uit. Met onze blik de laatste jaren steevast op IJsland gericht, was Finland ons vooral bekend gebleven als het land dat gestoorde death- en black-groepen als Belial en Impaled Nazarene baarde. Es� laatste album drukt ons echter met de neus op de feiten: Finland heeft meer te bieden dan geniale edoch gestoorde metal.
Het album opent knap met het wondermooie "Surullisille, masentuneille�". Een heldere vrouwenstem zingt ons iets wondermoois toe in het Fins. De song gaat geruisloos over in euhm ruis. Nummer twee, "Hamuavia", bestaat immers uit niets meer dan ruis. De donderklanken op "Pehme� iho" gaan een strijd aan met een dissonante piano en iets wat nog het meeste lijkt op een heidens gebed: we kunnen ons vergissen maar dit lijkt de soundtrack bij een duister en hels ritueel waarbij de goden bloed eisen. Heeft het ritueel gewerkt? Afgaand op "Huumaava ikuisuus" durven we het niet te zeggen. "Angst essen Seelen auf" denken we spontaan bij de dreiging die uit het nummer voortvloeit.
"Juhlat" reduceert Sigur R�s tot een doorsnee popbandje met zijn bevreemdende klanken om ons daarna met "S�dekellot" te laten stranden op een verlaten kust. De golfbranding brengt rust evenals de zachte keyboardklanken op de achtergrond. Ach, we zijn volledig verdwaald in de klankenstroom waarmee Es ons op dit album omringt. Het noorden volledig kwijt, ondergaan we gelaten wat komen zal.
Sommigen verwijzen naar Dead can Dance. Maar Es gaat veel verder dan Dead Can Dance ooit ging. Het leunt dichter aan bij industrial/dark ambient zoals Lustm�rd die brengt, zij het dat de duisternis hier minder beklemmend is. Es is niet zomaar in te delen bij deze of gene. Es is iets dat je moet ondergaan. Het is voer voor de fans. Dit is zowel pretentieus gewauwel dat zelfs een kind van drie kan, als een intrigerend en interessant spel met geluiden en sferen. Es speelt met klanken en probeert zo sferen en emoties op te roepen. Dit is geen plaatje om zomaar eens op te leggen, maar voor wie houdt van experimenten en wil weten hoe ver je met klanken en muziek kan gaan, is Es zeker de moeite van het ontdekken en koesteren waard.
Jurgen Boel
19 juli 2004
Review op Goddeau
De schoonheid en het ongrijpbare van de binnenkant.
Tekst:Joris Heemskerk
De schoonheid en het ongrijpbare van het alles. Dat is de betekenis van de Finse (lees: onleesbare) albumtitel. Een mooie titel maar niet passend bij het album. Ik zou "het alles" inwisselen voor "de binnenkant". De muziek van Es siddert namelijk langs de binnenkant van je ruggegraat naar de binnenkant van je ziel en weer terug, keer op keer. Muziek van een introvert voor de introverten, zowel geestelijk als fysiek - dit album blijft binnen de poorten van de onderbuik. Spaarzame klankkleden samengesteld uit field recordings, minimaal pianospel en onverstaanbare fluisterzang die je op een trieste dag kippenvel over het hele lijf kan bezorgen.
Es, oftewel Sami S�np�kkil� is lid van Kiila, een freejazzformatie die net als Sami solo ook een breekbare sfeer weet neer te zetten. Waar Kiila meer de kant van Sigur R�s opgaat, zoekt Es het bij ambientfolk, dark ambient en field recordings. Breekbaar, spaarzaam, introvert. Muziek voor de binnenkant dus.
Review op Kindamuzik
�This album is a dedication for the sad, the depressed, the insomniacs, the strayed, the fearful and the lonely.�
If you fit into any or all of those descriptions, then Sami S�np�kkil�, the mastermind behind Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys, knows how you feel. I�ve never been to Finland in the winter, but from what I�ve heard, it sounds like a haven for the sad, the depressed, the insomniacs, the strayed, the fearful and the lonely. In fact it seems that everywhere north of Copenhagen is. You can pretty much guess how dark or �glacial� an album is going to be just by finding its point of origin on a map. Maybe it�s so cold up there that the reverb knob is permanently frozen at 10?
Es, which stands for �Experimental Songcycles�, has left the strictly experimental style of previous works behind (his last album being made entirely on four record players bought from thrift stores) and moved onto a more thoughtfully structured ambience. Because the tracks are perfectly timed, details that might have otherwise been overlooked by waning attention spans can be fully appreciated. It�s like ambience for the masses!
Somewhere between Philip Jeck and Sigur Ros (at their most ambient), Es� music is largely based on a natural harmony. Intentionally or otherwise, the album seems to be structurally based on the arctic seasons � mostly enveloped in darkness, but with a brief burst of warmth and sunshine somewhere in the middle.
After a short, reverb-drenched a Capella introduction, �Hamuavia� begins, plodding eerily along a frozen road in the darkness of the Finnish winter. Ambient hissing, distant piano plucks and distorted bass thuds melt into croakily feminine monastic chants. Summer eventually arrives in the form of looped bass lines and twinkling keys that melt the snow. The sun comes out, birds sing, bells ring and the ocean laps quietly, only to be swallowed up by darkness again that takes the album to its close.
Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys translates quite beautifully into �The Beauty and Inconceivability of Everythingness� and that�s a perfectly descriptive title for this fantastic album. What more can you ask for?
Jack Jutson
Review op Left Hip Magazine
I am only typing out the name of this album once. Here it goes: "Kaikkeuden kauneus ja k�sitt�m�tt�myys." From this point forward, I will simply refer to it as "Kkjk," and if anyone has a problem with that, I really don't care. Now that I've got that out of the way, let me say something about Es. This is the solo project of Fonal Records kingpin, Sami S�np�kkil�. Es embodies many of the things I love about the Finnish underground. With S�np�kkil�'s fresh take on these elements, though, the result is stunning.
"Kkjk" is a beautiful and mesmerizing album. It employs a variety of acoustic and electronic instruments to achieve its overall goal of lulling the listener into a state of paralysis. Listening to this record, I feel like I can't move. Maybe it's more that I don't want to move, because so much is happening, I feel that I could miss something if I do, and that would be disastrous. This album is fragile like a baby bird, and one must coax it along gently for it to take flight. Don't listen to this album a track a time; it must be heard all the way through in one sitting. Otherwise, it loses its overall effectiveness.
Sami S�np�kkil� is a composer of sorts. Not in the traditional sense, mind you, but his ability to piece together shattered moments and sounds is very impressive. This is most evident on tracks like "Huumaava Ikuisuus" and "S�dekellot." The former is a blistering, low-end drone while the latter features perfectly placed sparse instrumentation over tranquil field recordings of water and birds. On "Huumaava Ikuisuus," the best part is how the subtle shifts in the music invoke such sweeping, cinematic imagery. Lonesome piano strokes rise through the muddy, synthetic fog hinting that there is light on the other side. In conjunction with the delicate violins, also prevalent in the mix, it's almost heartbreaking.
"S�dkellot," on the other hand, is serenity defined. The smooth, cool churning of a bubbling brook is accented by random bird calls. It's like being stuck in the middle of the forests surrounding Tampere. S�np�kkil� uses bells, synthesizers, chimes, and organic sounds to complement the magical sounds of nature. This track is so calming that if listened to while lying down, you'd probably fall asleep. Summer has never sounded so good.
I wish I knew Finnish so I could understand the lyrics on "Kkjk." Vocalists Elissa M��tt�nen and Noora Tommila Laulaa provide beautiful, enchanting vocals. Laulaa reminds me a lot of Bj�rk; her voice is that powerful. On the short opening track, "Surullisille, Onnettomille...," her voice is the only sound we hear. S�np�kkil� puts it through a load of reverb and other effects, giving it an airy feeling that could fill an entire banquet hall. It's huge and wonderful. The other track using Laulaa's voice is the tender "Sadep�iv�t." Using piano and church bell samples along with the scratchy sound of vinyl, Laulaa's voice hovers in the air above the music. She teases the flowing sounds below her, knowing that without notice she could drop down and shatter the entire, barely-held-together piece. It's magnificent.
On the other hand, M��tt�nen's deeper voice has the ability to shake the ground. Her voice is also infectious, but in a different, more cerebral way. Both provide such a beautiful accompaniment to S�np�kkil�'s wonderful, organic songs.
One of the truly great things about Es is that it's not simply instrumental music. Sami S�np�kkil� has outdone himself on "Kkjk" by creating his own aural world. This music is dense in many ways. It will not only give your eardrums a gentle massage, it will also give your brain a workout. "Kkjk" is a minor masterpiece of an album. Don't let the long, Finnish title scare you off: this is beautiful, transcendental music. For any fan of experimental/outsider music, this is a record you cannot miss. 8/10 -- Brad Rose (25 May, 2005)
Review op Foxy Digitalis
Review De Tijd
In coproductie met het Finse label Fonal brengt het Gentse (K-RAA-K)3 de nieuwe platen van Kiila en Es uit. Hoewel door 'Kaikkeuden Kauneus...' ook enigszins een geknutseld folky sfeertje waait, raakt Es op zijn derde soloplaat een donkerder register aan. De uit verschillende geluidsbronnen opgetrokken tien tracks ademen een intense triestheid. Op de computer lijmt Es veldopnames samen met stemmen, akoestische instrumenten en found sounds. Van een uitzonderlijk schoonheid is 'Aavehuminaa (Katjalle)', een met de hand uitgesneden symfonisch stukje elektronica waarin gefluister en vibrerend samenspel overgaan in hoge zang en pijnlijk mooi gekras. Dit soort Finnen bezorgt ons kippenvel.
Review on Uzine
More gloomy than upbeat but even so a fairly impressive, gripping mixture of (non-danceable) new electronica, piano and strings. "The Beauty And Inconceivableness Of Everything" is the third solo album by Sami Sanpakkila, and he's dedicated it to 'the sad, the depressed, the insomniacs, the strayed, the fearful and the lonely', which probably comes down to that half of Finland which isn't working for Nokia or listening to James Brown or Jamaican ska. The album doesn't always rise above 'new electronic moods' cliches, but tracks such as the elegiac, harmonium)driven "Aavehuminaa" (very derivative of the intro of Pink Floyd's "Come in number 51, your time is up") or the Lais-esque "Surullisille onnettomille" do set free those oceanic forces which can console the mind & soul of Es's target audience...Too bad the sleeve doesn't provide English translations; hopefully the website do or will do soon.
Review in The Wire
Es is expreimental songcycles, a cover for the solo working of Sami Sanpakila, hub of the Fonal universe and prime mover in the contemporary Finish free folk scene. This is his third album and the title translates as The Beauty And Inconceivableness Of Everythin, a suitably breathless piece of hyperbole thtat primes you for the slack jawed, ecstatic charge of the music. Es works from short pooling loops - hypnotic piano, shortwave chatter, bowed guitars and music boxes - overlaid with variously degenerated recordings culled from everything from spurts of dictaphone sound to lush studio blasts. Despite the predominantly female vocals being in finnish, the lyrics all make immediate phonetic sense, vibrating like atavistic vowels and consonants freed from the weight of words and rhymes. The evocative use of loops evolkes the damaged starfields of William Basinski and early industrial pioneers like Two Daughters, while the meancholic grandeur finds an echo in the evanescent peaks of Godspeed You! Black Emperor. Just fantastic. - Dave Keenan
Review op Psychotropic Zone
Es is a solo project by Sami Sanpakkila, who also runs Fonal Records, and this is already his third solo album. Sami is one of the two original Kiila members, as well. I haven't heard Sami's first two solos, but apparently they are something even more abstract stuff than Kaikkeuden (...). He calls this new one more pop and usual and somewhat clearer in structure. This is still pretty weird and ambient stuff though, if you ask me, and the tracks really don't have that much elements from pop. The album is Sami's epitaph for the sad, depressed, sleepless, lost, fearful and lonely, and this is the carrying theme throughout the album. The album gets you in a very plaintive mood, but it does include little rainbows bringing a glimpse of hope into this cold world. The album is very touching and personal, and I think it is okay to say that it feels like Sami has poured his whole innermost into it. The instrumentation is very scarce, and the album has been recorded with anything from a dictating machine to studio. There are some guest on vocals, violin and wind instruments. The most famous of them might be Ville Leinonen, who sings finely in the last, title track. There are also some female vocals on a lot of tracks. Noise from space, pulsar beats, sounds of water and birds are in use, as well. Kaikkeuden kasittamattomyys ja kauneus is an album, that depending on the situation and mood, can feel really boring or almost the best in the world. That's unusual.
Sami weet verdomd goed voor wie zijn muziek bestemd is: the sad, the depressed, the insomniacs, the strayed, the fearful and the lonely. Today, tomorrow . Snelle oproep aan alle vrolijkerds: loop nog niet weg, want de Fin vaart met zijn derde soloalbum een intrigerende koers. Sami, met de vermoeiende achternaam, is een geluidsknutselaar. Een eeuwig rusteloze ziel, steeds op zoek naar de onderbewuste chemische reacties die klanken kunnen veroorzaken. Net als Ijsland, kan het in Finland duister, mysterieus maar toch glashelder zijn. De melancholie en het klankbaar maken van weidse landschappen en bizarre natuurfenomenen, vormen een onmiskenbare rode draad doorheen deze sampleroute. Daal nog wat dieper af in de melancholie dan Sigur Ros, wees nog wat meer uitgesponnen dan Godspeed You Black Emperor, tel al de vreemdste geluidjes op die The Orb ooit uitgevonden heeft, en je komt al flink in de buurt van deze Fin. Probeert u zich vooral niet aan de uitspraken of vertalingen van titelnummers of dankwoorden in de hoes te wagen. Tenzij u een ferm Fins mokske op het oog hebt natuurlijk. Muziek verbreekt barrieres uiteraard. Af en toe herkennen we tussen de zelf samengestelde en vervormde klanken instrumenten als een viool of piano, die in bijna elk nummer terugkomen. Zwevende, repetitieve samples vermengd met kwetsbare zang vormen de basis voor deze verzamelde soundscapes. Een mooi plaatje met een eigen gezicht. Soms drijft de plaat iets te ver weg van de muziek als eigenheid, maar over het algemeen doet u als experimenteel mens geen kwaad door ze aan uw collectie toe te voegen.