After the unprecedented Dia (Locust, 2009) Damon McMahon had to bear the hard task on his shoulders to equal it with his second release. It took him two years, but Through Donkey Jaw (Sacred Bones) brought us the same sheer beauty. The typical Amen Dunes sound, with its tenor voice of grousy smurf and the trebled guitar delay, explored new melancholic pop domains. The KRAAK 2x7-inch God Damn, I Hate the Blues even showed McMahon entering Ethiopiques territory. His last concert in Brussels fried many brains. We can't wait until he does it again...
[NL] Na het onovertroffen Dia uit 2009 (Locust) moest Damon McMahon de moeilijke tweede maken. Het duurde twee jaar, maar Through Donkey Jaw (Sacred Bones) stelde zeker niet teleur. De typische Amen Dunessound, met de tenorstem van een klaagsmurf en de scherpe gitaardelay, breidde zich uit naar nieuwe melancholische popdomeinen. Voor de KRAAK 2x7-inch God Damn, I Hate the Blues maakte McMahon zelfs een Ethiopiques-interpretatie. Dat Amen Dunes ook live hersentjes frituurt bewees hij in 2009 in de Bunker. Wij hebben alvast veel trek in een nieuwe portie.
