Chronopolis is een gigantische stad ergens in de uitgestrekte ruimte. De onsterfelijke bewoners van de stad, verveeld door hun eindeloze bestaan, besluiten op een dag de tijd zelf te manipuleren. Ze doen dit door atoomdeeltjes en elektriciteit te manipuleren en bizarre objecten te bouwen in een repetitief ritme. Uiteindelijk hopen ze in contact te komen met een menselijk wezen.

Deze volstrekt unieke animatiefilm uit 1982 is een originele bespiegeling over het begrip tijd. Regisseur Piotr Kamler werkte maar liefst vijf jaar aan zijn kleifiguren om deze film te maken, en het resultaat staat vandaag de dag, bijna veertig jaar later, nog steeds zijn mannetje. ‘Chronopolis’ is een futuristische sci-fi-fabel die ook in 2019 adembenemend poëtisch blijft.

De soundtrack voor ‘Chronopolis’ is van niemand minder dan een van de grondleggers van de elektro-akoestische muziek en de musique concrète, Luc Ferrari. Ferrari, die dit jaar 90 zou zijn geworden, was een legendarische componist, die in 1970 een muzikale mijlpaal zette met zijn ‘Presque rien No. 1 - Le Lever du jour au bord de la mer’.

Als kunstenaar voelt Maika Garnica zich het meest thuis op het snijvlak van omgeving, toeschouwer en kunstenaar. Ze probeert de complexe relatie tussen vorm en inhoud te doorgronden door middel van sculpturale prototypes, waarbij het lichaam de drijvende kracht is achter sociale verbindingen. Op EASTERN DAZE wordt Garnica vergezeld door muzikale ontdekkingsreiziger Aiko Devriendt. Devriendt volgde opleidingen in muziektherapie en compositie en is actief als multi-instrumentalist, componist en producer voor theater, dans, film en installaties. Het duo onderzoekt het klankspectrum van keramische objecten. Ze volgen hun gevoel en intuïtie om dit te vertalen naar sfeervolle, bijna dromerige performances met abstracte vormen en vloeiende klankfiguren.

Beeldend kunstenaar en muzikante Oona Libens en Razen – de groep onder leiding van Brecht Ameel en Kim Delcour – presenteren de première van hun nieuwe audiovisuele project. ‘Het Moederkoren’ is een reflectie op extatische ervaringen en hallucinaties uit de middeleeuwen. Razen en Libens delen een voorliefde voor vergeten analoge technologieën. ‘Het Moederkoren’ is een dialoog, zowel muzikaal als visueel, tussen improviserende kunstenaars.

Het werk van Oona Libens kan worden gesitueerd in het veld van de media-archeologie. Met behulp van primitieve gereedschappen, analoge projectietechnieken, schaduw en licht creëert ze visuele audiospelen die het midden houden tussen abstracte animatiefilms en educatieve documentaires.

Razen verkent onorthodoxe muzikale werelden door middel van improvisatie met instrumenten als de schalmei, de monochord, de sārangī en de draailier. Hun nieuwste KRAAK-album, Ayîk Adhîsta Adhîsta Ayîk, markeert het tienjarig bestaan van de groep en laat elementen van hun eigen overlevering heropduiken in volstrekt inventieve vormen die middeleeuwse traditie, etno-akoestische elementen en buitenaardse vibraties versmelten tot een hypnotiserend klanklandschap.

Ruben Machtelinckx en Frederik Leroux, aka Poor Isa, komen hun laatste werk presenteren. Met een combinatie van bewerkte banjo en woodblocks vloeien hun improvisaties over in golvende composities, verrijkt met subtiele nuances en nauwelijks hoorbare klanken.

De DIY-techno van het Congolese collectief KOKOKO! is de meest aanstekelijke sound van dit moment. Met instrumenten die ze zelf hebben gemaakt van voorwerpen die ze op straat in Kinshasa hebben gevonden – jerrycans, olievaten, kookpotten – maken ze ‘tekno Kintueni’: snelle techno met opzwepende Congolese ritmes. Fongola is de debuut-lp van de band. Een rammelende mix van metalpercussie, bizarre ritmes, snelle beats en scherpe teksten over de harde maar vindingrijke realiteit van het leven in Kinshasa.

Effecten, een arsenaal aan 4-sporen-tape-loops en samples uit alle hoeken van de wereld: welkom in de wonderlijke wereld van Raymonde. Deze elektronica-genie uit Lyon serveert graag een eclectische ratatouille van tropische ambient en (gekke) musique concrète. Zijn debuut Ce qui est en bas, est comme ce qui est en haut; et ce qui est en haut est comme ce qui est en bas verscheen vorig jaar op het uitstekende Brusselse label Vlek.

Je kunt gerust stellen dat Ata Ebtekar, alias Sote, de grondlegger is van de Iraanse experimentele elektronica. Met zijn label Zabte Sote ondersteunt hij tal van artiesten uit de Iraanse diaspora – waaronder Rojin Sharafi en Nima Aghiani. Daarnaast brengt hij zijn eigen werk uit via gerenommeerde labels als Warp, Sub Rosa en Opal Tapes. In zijn composities haalt Sote regels en formules onderuit om levendige synthetische soundscapes te creëren. 

Uit zijn laatste project, ‘Parallel Persia’ (dat in 2018 in première ging), is een nieuw album voortgekomen dat afgelopen mei is uitgebracht.

Een viool en twee blokfluiten: meer heeft de Britse artieste Laura Cannell niet nodig om een sprookjesachtige wereld op te roepen, een wereld waarin enkel nog ruïnes uit een grijs verleden overblijven. Met haar deels gecomponeerde, deels geïmproviseerde stukken verkent ze de ruimte tussen experiment en traditie.

Cannell zal een minimalistisch kamermuziekstuk ten gehore brengen van haar nieuwe album Waters Deep Cathedral, dat in 2020 uitkomt. Dit album is geschreven en opgenomen in het Wapping Hydraulic Power Station aan de oevers van de Theems in Londen. Ze zal ook stukken spelen van haar nieuwste soloalbum The Sky Untuned. “Een fascinerend en meeslepend album, dat communiceert met een onwankelbare directheid die soms bijna rauw is, en vaak erg mooi.” – The Quietus

De Zweeds-Finse muzikante en componiste Marja Ahti combineert veldopnames en andere akoestische geluidsfragmenten met synthesizers en elektronische feedbackloops. Op deze manier creëert ze muzikale verhalen die draaien om subtiele microtonale ritmes en ingetogen texturen. Ahti, die vroeger onder de naam Tsembla optrad, maakt al meer dan tien jaar deel uit van de experimentele scene in Finland en vormt samen met haar partner Niko-Matti Ahti ook de helft van het duo Ahti & Ahti. Op haar nieuwste album Vegetal Negatives – dat dit jaar uitkwam bij het Zwitserse label Hallow Ground – verkent Ahti een nieuwe vormentaal en ambient-achtige muzikale paletten.

Mdou Moctar – de artiest die vroeger bekend stond als Mahamadou Souleymane – groeide op met gitaar in zijn hoofd in een afgelegen dorpje in Niger. Aangezien gitaarbomen niet zo goed groeien in de Sahel, moest hij er zelf een maken van een stuk hout en wat remkabels. Hij leerde spelen via YouTube-filmpjes van Eddie Van Halen. En dat deed hij allemaal in het geheim, aangezien de religieuze dorpsgemeenschap niet zo onder de indruk was van zijn nieuwe hobby. Hij begon als Mdou Moctar op te treden op bruiloften en feesten, voordat hij in 2008 zijn eerste onofficiële release opnam in Nigeria. Deze opnames kwamen via muziekruilnetwerken op mobiele telefoons terecht op een compilatie van het label Sahel Sounds, Music from Saharan Cellphones. De artiest bracht vervolgens twee albums uit voordat hij de aandacht trok van de Amerikaanse producer Chris Koltay. In maart 2019 verscheen Ilana (The Creator), zijn eerste LP die in de VS werd opgenomen.

Chaimbeul groeide op op het eiland Skye, waar ze al snel kennismaakte met de klanken van de doedelzak dankzij de levende legende Rona Lightfoot. Vanaf haar zevende begon ze zelf te spelen en ontwikkelde ze een stijl die geworteld is in de Gaelische taal en cultuur. Ze zou later inspiratie opdoen in Bretagne, Ierland en Oost-Europa. Met The Reeling heeft ze een van de meest boeiende folkalbums van 2019 uitgebracht. En voor wie de Gaelische taal niet beheerst: haar naam wordt uitgesproken als ‘Bree-chu Campbell’ (met de ‘chu’ van church).

Het in Brussel gevestigde Osilasi is het duo gevormd door Léa Roger (Guili Guili Gulag) en Célia Jankowski (Vitas Guerulaitis). Met de harp en drums als belangrijkste instrumenten herinterpreteren ze traditionele muziek uit de hele wereld via een speculatieve benadering die herhaling en ritme samenbrengt tot een diepgaande, trance-opwekkende ervaring. Een hypnotiserende dosis auditieve sjamanistische oefeningen.

De Oostenrijks-Iraanse geluidskunstenaar Rojin Sharafi – afgelopen voorjaar resident bij Gouvernement – put uit tal van muzikale bronnen: noise, folk, ambient, klassiek, metal... Ze tekende onlangs bij het label Zabte Sote en bundelde haar werk in ‘The Tehran Borns productions’: gedurfde releases met zowel (semi-)akoestische als elektronische composities en soundscapes, begeleid door beeldmateriaal. Sharafi wisselt muzikaal tussen rauw en teder, maar vaak met een verrassende scherpte. In september brengt ze haar nieuwste album uit, Urns Waiting to be Fed.

Kavir is een platform dat Iraanse en Belgische artiesten samenbrengt. Naast Rojin Sharafi en Sote komen er ook twee vaste KAVIR-DJ’s naar Gent: Losse Veter (heavy industrial) en De Zoon (krachtige Britse klanken met een vleugje new wave) zullen ons trakteren op energieke en eclectische sets. Crat maakt het programma compleet met een set die felle global ghettotech, shantyhouse en old school hardcore combineert.