De toverlantaarnmuziek van Razen kronkelt zich tot nog fanatischere gebieden dan haar iconoclastische kern, doordat Brecht Ameel en Kim Delcour turntablist Guilhem All van Brest betrekken bij hun laatste werk, Mirages. De geluiden die als een gebroken prisma van omgeleide inputs ontstaan, zijn van begin tot eind onheimelijk, onvoorspelbaar en ondefinieerbaar binnen het gebied van hun cinematische eigenaardigheid. Vietnamese fluit, oscillator, versnipperde vinylplaten en een verzameling oncomfortabele technieken vormen samen een reeks zanderige, met-stenen-bedekte woestijnluchtspiegelingen, die zich vanuit de stilte onthullen en koortsachtig doordraaien tot in het onbekende.  

Opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie bij Echo Chamber in Volta, Brussel, Mirages is meer dan zomaar de som der delen, aangezien Razens nieuwe configuratie al zoemend een eigen collectief bewustzijn bereikt. De referenties die het onwaarschijnlijke trio deelt, zijn zo uiteenlopend als hun achtergronden: de gedeconstrueerde techno van Mika Vainio en traditionele volksmuziek uit de hele wereld vinden elkaar via deze vertolkers van Early Music en avant-gardistisch turntablism. Het resultaat is een fluïde landschap van droomvisioenen, die verchijnen als een vlaag van sonische beelden die zowel nieuw als voorouderlijk klinken. Net als luchtspiegelingen – die mysterieuze hersenschimmen van de waarneming – bevatten deze opnames vreemde wonderen voor de zintuigen, waarbij de wedijverende ervaringen van ontheemding en contemplatie door geluid en stilte worden gebroken. Binnen de weerklinkende muren van een industriële frigo, die niet langer in gebruik is, heeft Razen wederom ongebonden grond gevonden voor experimentatie. Zo overstijgen ze fysieke barrières om toe te treden tot het terrein van het visionaire. Met Mirages plaatsen ze ons tegenover een auditieve Fata Morgana, waarvan de nasleep nog lang voortduurt nadat de klanken weer in het onbekende zijn weggesmolten.